[SF]Real 2PM ep.1 : JunHo part
posted on 28 Apr 2011 20:39 by angel-park-03world in Shortficหลังจากที่นั่งเมื่อยอยู่บนเครื่องอยู่นาน ในที่สุดพวกเราก็ถึงซักที !
“อันนยองฮาเซโยแทกุกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ! >[]<”
สมกับเป็นอูยอง โหวกเหวกมาตั้งแต่ก้าวลงเครื่อง
“อ่า.. คิดถึงจัง ผมกลับมาแล้วนะ”
พี่คุณเองก็ยิ้มไม่หุบเลยตั้งแต่ขึ้นเครื่องมา คงจะดีใจที่ได้กลับมาบ้านเกิดสินะ
สวัสดีครับทุกคน ผม อีจุนโฮ 2PM กลับมาพบกับผมใน Real 2PM อีกแล้ว ตอนนี้เราอยู่ที่ไทยครับ เรามาจัดงานมีตติ้งเล็กๆที่นี่ แล้วแฟนๆก็ยังคงมารับเราที่สนามบินหนาแน่นเหมือนเดิม ทั้งเสียงกรี๊ด แล้วก็ป้ายไฟ
มีป้ายไฟผมเยอะขึ้นกว่าเดิมอีก เรตติ้งดีขึ้น นี่สินะจุนโฮซีซั่นกำลังจะมา !
โอ๊ะนั่น !
“พี่จุนซู พี่จุนซู ดูนั่นสิ จุนบราเทอร์หล่ะ”
ผมเดินไปกอดคอแล้วชี้ไปที่ป้ายไฟคู่ของผมกับพี่จุนซู
แหม..ก็นานๆทีจะมีให้เห็นนี่นา
“จริงด้วย ฮอตเทสคนนั้นน่าให้รางวัลเนอะ”
ตึกกก
ไอ้บ้าชาน คนยืนกันอยู่ไม่เห็นรึไงนะเอาร่างหมีหมีชนมาได้ หมอนี่เป็นอะไรไม่รู้ตั้งแต่เมื่อวาน
ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกครับ ก็แค่ไม่คุยกับผม แค่นั้น …
พวกเรานั่งแยกรถกันไป 2 คัน ผมไม่ไปนั่งคันหมอนั่นให้หงุดหงิดหรอก ผมเลยเกาะหนึบพี่จุนซูแล้วขึ้นรถอีกคันมาด้วยกันพร้อมกับพี่แทคยอน
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด จุนโฮ$^%$*##%&#*ชานซอง#%%%^%#%%$ >[]< ”
(กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด จุนโฮไปนั่งคันนั้นได้ไงชานซองเดินไปโน่นแล้วนะคันโน้นๆ )
พวกเค้าตระโกนอะไรกันนะแต่มีชื่อผมก็ดีแล้วต้องโบกมือเรียกเรตติ้งซักหน่อย
“กรี๊ดดดดดดดดดดด #$#%%@&^&(*&จุนโฮอา~ ชานโฮ^&ชานโฮ T[]T ”
(กรี๊ดดดดดดดดดดด เค้าโบกมือให้ฉันจุนโฮจ๋า ~ ชานโฮสิชานโฮ)
อะไรกันนะเด็กพวกนี้ จะเรียกชื่อผมหรือชื่อชานก็เรียกดีๆสิ อย่าไปเรียกชานโฮแบบนี้สิ
ตอนนี้ผมไม่อยากได้ยินชื่อนั้น
“เฮ้ออออออ”
“เฮ้ออออออ”
อ้าว .. ไม่ได้มีแค่ผมที่ถอนหายใจอยู่คนเดียวหรอกเหรอ
“อ้าว อูยอง ทำไมถึงทำหน้าเบื่อโลกแบบนั้น ?”
ผมได้แต่นั่งใจลอยเอาขาจุ่มน้ำอยู่ริมสระไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่าคนแก้มอูมข้างๆมานั่งตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
“เฮ้อออออ อยากร้องไห้จริงๆเลยให้ตายสิ! “
ไม่ใช่อยากร้องไห้หรอก นายร้องไปแล้วต่างหากหล่ะอูยองเอ๋ย ตาทั้งบวมทั้งแดงแบบนั้น
ขนาดเด็กสามขวบยังดูออกเลย
=_=
“ร้องทำไม? ร้องไห้ในตอนที่อากาศดีแบบนี้น่าเสียดายออก เฮ้ออออออ..”
“ว่าแต่นายก็เหมือนกัน ถอนหายใจถอนหายใจทำไมซะมากมาย ?เสียดดายอากาศที่สูดเข้าไปออก”
“ก็มัน. . เฮ้ออออ”
ยิ่งคิดใจก็ยิ่งโหวงแบบแปลกๆ ชานซองไม่เคยเงียบใส่ผมนานขนาดนี้ ชานเป็นคนตรงๆ ส่วนมากถ้าโกรธใครหรือเครียดเรื่องอะไรก็จะเล่าให้ผมฟังทุกครั้ง แต่นี่ชานไม่ยอมคุยกับผมตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เฮ้ออออ
“เรื่อง.. ไอ่ชานใช่มั้ย?”
“ใช่ รู้ได้ไง ? อ้าวเฮ้ย แล้วนายร้องไห้ทำไม ?”
อูยองที่ดีใจที่สุดที่จะได้มาประเทศอันเป็นที่รักของคนที่เค้ารัก แต่ตอนนี้ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มมาตลอดบนเครื่องกับเต็มไปด้วยหยดน้ำตา
“เรื่องพี่คุณใช่มั้ย ?”
“ฮือออออออออออออ โดนนอกใจซะแล้ว คนหลายใจไม่รักษาสัญญา !”
ไม่รักษาสัญญา แค่ได้ยินก็จึ้กแล้ว
“ใช่ ! พวกไม่รักษาสัญญา ! ก่อนจะมาก็ตกลงกันซะดิบดีว่าจะแอบพาออกไปกินนั่น ไปเที่ยวที่นี่!”
“ใช่ ๆ เมื่อคืนสัญญากันไว้แล้วว่าจะพาหนีไปตอนกลางคืน แต่ตลอดทางที่อยู่บนรถก็เอาแต่พูดถึงตอนที่พาวิคตอเรียมาไทย ! บอกว่าครอบครัวพี่คุณชอบมากอย่างนั้น พาไปเที่ยวโน่นนั่นนี่บ้างหล่ะ วิคน่ารักแบบนั้นแบบนี้บ้างหล่ะ
ฮือออออออ น้อยใจนะเว้ย ! พักนี้อะไรก็ วิควิควิค ! โอ๊ยยย อังอัง T ^ T”
ร่ายมาซะยาว แต่สุดท้ายแล้วมันก็คืออาการน้อยใจคนไทยนี่เอง
ผมเพิ่งรู้ว่านอกจากผมกับชานแล้วยังมีเมมเบอร์คนอื่นที่วางแผนหนีเที่ยวในคืนนี้อีก
“ แล้วนายรู้ได้ไง? พี่คุณบอกเรื่องแผนหนีเที่ยวเหรอ ?”
“เปล่าหรอก .. ฉันกับชานก็คุยกันว่าจะออกไปคืนนี้เหมือนกัน… . แต่ว่าช่างเถอะ”
“ ไปเองก็ได้วะ !”
“ไปเองก็ได้วะ ฮื่อออออ !”
ผมกับอูยองมองหน้ากันอัตโนมัติทันที ใจตรงกันไปแล้วมั้งวันนี้ !
เราตกลงเรื่องแผนกันซักพักแล้วก็แยกย้ายกันกลับห้องเพื่อไปเตรียมตัวสำหรับแผนหนีออกจากโรงแรมคืนนี้ !
10 : 10 PM ฤกษ์ดีที่จะออกไปจากห้องน่าอึดอัดนี่ซักที ผมเดินออกจากห้องแต่ก็ไม่ลืมที่จะบอกอีกคน
อีกคนที่นั่งอ่านหนังสือเงียบ คนที่ไม่เปิดปากพูดกับผมเลยตั้งแต่เมื่อวาน
“ไปห้องพี่จุนซูนะ.. จะนอนก็ล็อคประตูไว้เลย จะไปนอนห้องอื่นเอง”
ไม่มีเสียงตอบรับจากหมอนั่นอีกตามเคย
“หึ. ”
หึ? เมื่อกี้ผมเพิ่งจะได้ยินเสียงหึจากเค้า ? แตพอผมหันไปแล้วยังเห็นนั่งอยู่ท่าเดิม คงหูฝาดสินะ
ยิ่งเห็นท่าทางนิ่งๆแบบนั้นก็ยิ่งหงุดหงิด ผมเลยเผลอปิดประตูห้องซะดังลั่นโดยไม่รู้ตัว
ชั้น 7 ทั้งทั้งชั้นนี้เป็นของพวกเราทั้งหมด ผมนอนคู่กับชาน พี่คุณคู่กับอูยอง แล้วก็พี่แทคยอนกับพี่จุนซู
ห้องของพวกเราไม่ได้อยู่ติดกัน แต่มีห้องผู้จัดการกับทีมงานประกบข้างซ้ายขวา กับฝั่งตรงกันข้าม
ก็คงกลัวว่าพวกเราจะออกไปไหนกันตอนกลางคืนนี่แหละ
ก่อนหน้านี้พวกเราเคยก่อวีรกรรมกันไว้ให้พวกเค้าปวดหัวกันมากมาย โดยเฉพาะตอนพี่เจย์อยู่นะ ฮ่าฮ่า,
“จะไปไหนเหรอจ๊ะจุนโฮ ?”
พี่สาวสไตล์ลิตที่อยู่ห้องตรงข้ามถามขึ้น
“จะไปคุยกับพี่จุนซูเรื่องเพลงนิดหน่อยครับนูน่า”
“งั้นเหรอ ? แต่อย่านอนดึกมากนะจ๊ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่มีแรงทำงานเอานะ ^ ^ ”
เธอยิ้มให้อย่างชื่นชมในสปิริตความเป็นนักร้องที่สนใจการฝึกซ้อมของผม
“นูน่าก็เหมือนกันแหละครับแต่งตัวสวยแบบนี้จะออกไปไหนเหรอ?”
“พวกพี่มีประชุมกันข้างล่างนิดหน่อยจ่ะ โอ้ ตายแล้วพี่สายมามากแล้ว,พี่ขอตัวนะจ๊ะจุนโฮ อย่านอนดึกหล่ะ”
“คร้าบบคร้าบบ ประชุมให้สนุกนะนูน่า ^ ^ “
ด่านแรก.. ผ่านวันนี้พวกพี่ผู้จัดการกับทีมงานทั้งหมดไปสังสรรค์กันข้างล่าง ประชุมงั้นเหรอ?
ไม่มีใครเค้าแต่งตัวเช้งแถมฉีดน้ำหอมฟุ้งแบบนั้นไปประชุมกันหรอกน่าพี่สาว -_-
แต่ก็ดีเหมือนกัน เท่านี้ก็แปลว่าชั้น 7 ทางสะดวก ผมรีบเดินไปที่บันไดหนีไฟด้วยเสียงเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้
“มานานแล้วเหรออูยอง ?”
อูยองในชุดสบายๆที่ชอบใส่เป็นประจำเสื้อยืดสีขาวลายสตรีทเท่ห์ ๆ กับกางเกงยีนต์พร้อมหมวก
เราแต่งตัวคล้ายกัน ต่างกันก็ที่ลายเสื้อสีขาวของผมกับกางเกงยีนต์เข้ารูปแล้วก็หมวก NY
หรือว่าวันนี้จะเป็นวันโฮด้งแห่งชาติ ?
“พี่มินแจอยู่ข้างล่างนั่นนะ กับการ์ดแล้วก็ทีมงานอีกเป็นสิบเลย เราจะออกไปได้ยังไง ?”
รู้จักผมน้อยไปซะแล้ว ศึกษาเส้นทางมาจากแผนที่หนีไฟที่แปะไว้ข้างถังดับเพลิงมาอย่างดีน่า
“ถ้าเราลงทางนี้ไปมันจะไปโผล่ที่หลังโรงแรมไงแล้วเราก็ออกไปแค่นั้นเอง ปัญหามันอยู่ตรงที่ว่าเราจะเรียกแท๊กซี่ให้มาหาเราโดยที่ไม่มีใครเห็นได้รึเปล่า”
“แต่ยังไงทั้งทางเข้าและออกก็ยังน่ากลัวอยู่ดีนะ ไม่รู้ว่าจะมีคนสังกตเห็นเรารึเปล่า”
“ไม่ลองก็ไม่รู้ ! รีบไปกันเถอะ”
ผมลากอูยองลงมาตามบันไดหนีไฟเรามองซ้ายมองขวากกันอย่างดีเมื่อถึงทางออก แล้วก็รีบวิ่งไปที่มุมตึก
“โหยย ฮอตเทสประเทศนี้เค้าอึดกันจังเลยแฮะ”
จริงของอูยอง มีแฟนคลับเป็นจำนวนมากนั่งรอพวกเราอยู่หน้าโรงแรมเพื่อที่หวังจะเห็นพวกเราออกมาทักทาย
นี่ยังไม่รวมบางส่วนที่เนียนทำเป็นนักท่องเที่ยวเข้ามานั่งรอในล็อบบี้ และบางส่วนมากที่จองห้องพักในชั้นที่ใกล้กับพวกเราไว้ล่วงหน้า แอบฟังเสียงอะไรกันแล้วเอาไปจิ้นใช่มั้ย? พวกผมรู้น่า
“อูด้งนั่นแท็กซี่ แต่ถ้าออกไปโบกจะต้องโดนจับได้แน่นอนเลย”
“เอางี้มั้ยเดี๋ยวฉันจะขึ้นไปบอกพี่คุณให้โทรตามแท็กซี่ให้พวกเราเอง พี่คุณโทรของที่นี่เป็นนี่”
ใช่แล้ว ให้พี่คุณโทรเรียกแท็กซี่จากศูนย์ แล้วก็ให้มารับเราสองคนไปเที่ยวอย่างแฮปปี้แอนด์ดิ้ง ~
“เฮ้ยย ! ไม่ได้ ๆ ถ้านายบอกเค้าก็รู้สิว่าเราสองคนจะแอบไปเที่ยวกัน =_=”
“นายว่าไฟ LED สีเดงๆนี่มันแปลว่ารถว่างรึเปล่า ?”
ตรงมุมที่เรายืนลับๆล่อๆอยู่ มันมองเห็นแท๊กซี่ได้ก็จริงอยู่ แต่มันไกลเกินกว่าที่ผมจะเห็นว่ามีผู้โดยสารนั่งมาด้วยรึเปล่า
“นั่นหน่ะ รถว่าง พี่คุณเคยบอกเอาไว้”
พี่คุณ พี่คุณ และพี่คุณ นายคงคิดถึงมากสินะ
“โอเค งั้นโบกละนะ”
ผมยื่นตัวออกไปเล็กน้อยเพื่อโบกแท็กซี่ดูเหมือนวันนี้มันจะเป็นวันของผมจริงๆ
ทำอะไรก็ดูเหมือนว่าจะโชคดีไปหมด
แท็กซี่สีเขียวเหลืองใกล้เข้ามาแล้วจอดลงตรงหน้าของพวกเรา
ผมกับอูยองไม่รอช้ารีบเปิดประตูหลังแล้วเข้าไปนั่งอย่างรวดเร็วก่อนที่จะมีใครห็นเรา
“#%$#%@##*&*”
(จะไปไหนกันครับ ?)
“ห๊ะ ? คุณพูดภาษาเกาหลีไม่ได้เหรอครับ? เอ่อ.. korea Korean”
อูยองพยายามที่จะสื่อสารกับโซเฟอร์ด้วยภาษาของเรา
นี่ผมลืมไปได้ยังไงว่าที่นี่ใช้ภาษาไทยเป็นภาษาราชการ ผมกับอูยองแทบจะไม่รู้อะไรเลยนอกจาก
‘สวัสดีครับผมชื่อจุนโฮ’ ‘ผมชอบแตงโม’ ‘ผมรักคุณ’ ‘ขอบคุณครับ’
โอ้ พระเจ้า หรือว่าแผนหนีเที่ยวของพวกเราจะจบลงแค่เท่านี้
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
- Real 2PM วันนี้ขอจบลงแค่เท่านี้ก่อนนะครับ ผมอีจุนโฮรายงานช่วยเม้นเป็นกำลังใจในการเปิดรายการครั้งแรกของผมแล้วก็ช่วยติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับว่าการหนีเที่ยวของพวกเราจะสำเร็จหรือไม่ I’ll be back =[]=
- เม้นนะคนดี เม้นเม้น +
edit @ 28 Apr 2011 21:35:17 by 'Anglepark
